Een ode aan mijn hond Sam

Lieve Sam,

Ik hoef maar met die woorden te beginnen en de tranen schieten in mijn ogen. Tranen van een onvoorstelbare liefde die ik voelde voor jou toen je nog naast me was, maar een liefde die ik ook nu nog ervaar als ik zomaar weer eens aan je denk. Deze brief is een ode aan jou omdat je eigenlijk de allereerste in mijn leven was die me werkelijk bewust maakte van hoe ik in het leven stond. Wat jij me ‘vertelde’, liet zien en spiegelde kwam aan, raakte me in mijn hart en was voeding voor mijn ziel.

In het voorjaar van 2004, ik was 33 jaar, verhuisde ik van Midden-Brabant naar het Noorden. Samen met je vrouwelijke baasje vond ik een prachtig huisje direct aan het Zuidlaardermeer. Ik werkte net als zelfstandig trainer en had best veel tijd over. Zodoende was ik in de gelegenheid om het windsurfen te ontdekken. Geweldig was dat, met m’n eigen bootje en plank het water op en surfen maar.

Kinderen waren nog niet in ons leven. Eerst een hond was het idee. We waren op zoek naar een Duitse Herder. Dat paste in ieder geval goed in mijn plaatje zoals ik dat bedacht had. Een hond met aanzien, statuur, kracht, souplesse en intelligentie, dat is wat ik wilde. Onbewust denk ik dat een hond die alles had wat ik ook wel wilde zijn, me waarschijnlijk aantrok.

Maar Sam, jij werd het. Ik vond je op internet, en je energie en fierheid spatte van het plaatje. We moesten wel gaan kijken, en na de kennismakingswandeling wilden we niets liever dan je meenemen naar je nieuwe thuis. Toen je in de gaten kreeg dat je met ons mee mocht, plakte je aan mijn been. Zoveel dankbaarheid kon ik voelen bij je omdat je met ons mee mocht. Het was liefde op het eerste gezicht; het bestaat! De keuze voor jou was er een op gevoel. Dat was nieuw voor me, maar het was een van de beste keuzes uit mijn leven tot nu toe.

Al snel kreeg ik in de gaten dat jij het leven beter begreep dan ik met m’n vele studies, opleidingen en ambities. Jij genoot van elk moment, had altijd een opgewekt humeur en energie voor tien. Ook wist je als geen ander maximaal te ontspannen met je poten in de lucht. Hoe deed je dat toch? Wat jij voorleefde daar was ik naar op zoek; gewoonweg gelukkig zijn.

Gaandeweg leerde ik een van de grootste lessen van je: voor een gelukzalig leven dien je zoveel mogelijk in het moment te zijn, en wel maximaal, met volle aandacht in het hier en nu. En daar horen geen pieker – en angstgedachten bij over het verleden of de toekomst. Mijn hoofd met al die prietpraat en continue maalstroom maakt me soms ‘krankzinnig’. Die stroom van gedachten maakt me los van het Goddelijke, trekt me uit balans en drukt m’n spontaniteit en creativiteit de kop in. Ik denk en haal letterlijk mezelf uit mijn kracht. Dat was een belangrijk inzicht voor me, maar het zou nog jaren duren, en ook nu nog kost het me moeite en aandacht, om wat los te komen van al die rondzwervende gedachten. Want dat is het; loskomen van.

Onbewust hecht ik soms teveel aan die gedachten, ik identificeer me er mee. Maar ik ben niet mijn gedachten, niet mijn emoties en ook niet al die rollen waarmee ik mezelf zolang heb geidentificeerd.

Maar wat ben ik dan wel? Een uitdagende en filosofische vraag. En als ik naar jou kijk Sam denk ik een deel van het antwoord te zien. Ik ben op de eerste plaats energie, net als jij. Een brok energie en potentie. En jij was een levenskunstenaar Sam. Je toonde meesterschap in het hebben van een goede vibe en je bleek in staat om altijd een fijne stemming creeren voor jezelf en anderen. En daarmee had je een enorme impact op mij en je dierbaren om je heen. Onvoorstelbaar hoe geliefd jij was, enkel door te zijn wie je was; een happy vibe.

Jij kwam steeds in je goede mood door dingen letterlijk ‘van je af te schudden’ als je spanning had opgebouwd, of door gewoon je zinnen weer op iets anders te zetten. Door te gaan spelen, te rennen, gewoonweg weer iets leuks te gaan doen, richtte je staart zich weer op en begon deze te kwispelen. Ondertussen heb ik zelf wel geleerd dat we compleet verantwoordelijk zijn voor onze eigen stemming. Ik heb gemerkt dat er voor mij een paar zeer sterke, altijd werkende, stemmingsschakelaars zijn. Intensief sporten, bewegen in de natuur, golfsurfen, muziek luid afspelen en beginnen te bewegen daarop, zijn zaken die voor mij altijd de stemming oppoetsen. En een fijn gesprek met goed gezelschap, liefst bij een vuurtje, mag in dit rijtje niet ontbreken.

In de lange periode dat je bij me was heb je me nog een tweede belangrijke les geleerd. Een les over vriendschap en onvoorwaardelijke liefde waarbij ik in onze relatie mocht zijn wie ik was, of dacht te zijn. Jij leerde me dat echte liefde gaat over geen voorwaarden stellen. Ik vergeet nooit dat ik je een keer onder je kont geschopt heb. Ik zat in die tijd vol spanning, voelde me niet blij en reageerde dat door die schop af op jou. Dat kwam terug als een boemerang en sloeg in als een bom. Want hoe kon ik zo’n trouwe vriend een schop verkopen? Dan moet je toch wel slecht in je vel zitten? En ja, dat zat ik. Ik woonde alweer meer dan 10 jaar in het Noorden, maar ik voelde me er niet echt thuis. Ondertussen was ik twee lieve dochters rijker, en mijn huis en erf waren echt fantastisch om te wonen. Maar direct wanneer ik het erf verliet, de wijde vlakte op, kon ik het niet voelen. Daarnaast liepen mijn relaties niet en in een daarvan ben ik te ver over mijn grenzen gegaan. Op allerlei vlakken heb ik mijn gevoel genegeerd. Ik heb alle signalen weggedrukt die mijn lijf me gaf, met als gevolg het opbouwen van een hoop stress. Die schop was de uiterlijke projectie daarvan en had dus niets met jou te maken.

Als je lelijk had gereageerd, had ik daar weer op kunnen reageren en had ik nooit tot inzicht hoeven komen. Maar jij gebruikte mijn gemaakte fouten niet tegen me en omdat jij er niks van vond, moest ik wel de reflectie in. Je ‘dwong’ me te kijken naar mezelf en mijn gedrag. Zo liet je me leren over mezelf, en ik ben je eeuwig dankbaar daarvoor.

Maar liefst 14 jaar ben je aan mijn zijde geweest. Jaren vol avonturen in Zweden, of in de bergen in Zwitserland, en ook gewoon thuis met de kinderen samen met z’n allen in de boot. En daar stond jij dan, zoals het je betaamde, fier voorop met je snoet in de wind. De koning te rijk, en enkel genietend van het hier en nu. Toen je lichaam echt niet meer kon, moest ik er voor kiezen om je te helpen om te gaan. Je gemis was verdrietig, pijnlijk en raar. Raar omdat als ik normaliter m’n autosleutels pakte, jij al opstond om je te voegen bij mij. Je was altijd in mijn buurt. En nu was daar ineens niks, geen beweging, geen vriend Sam en dus geen onvoorwaardelijke liefde meer aan mijn zijde.

Maar lieve Sam, allergrootste vriend, ik heb maximaal van je genoten en geleerd en eigenlijk doe ik dat nog steeds. Uit het oog ben je, maar niet uit mijn hart. Mijn hart dat nog steeds overstroomt door de liefde voor jou, zoals dat van jou overstroomde door je liefde voor mij en al je dierbaren.

Big hug, Jeroen.